Hoe dom is het om het liefst alles zo gauw mogelijk klaar te willen hebben! Toch betrap ik me er iedere keer weer op!  Wat zit daar achter? Met het resultaat bezig zijn… hebben in plaats van zijn!? 


Het is “bon ton” om veel van je gedrag uit een trauma van je jeugd te verklaren. Nou dan weet ik wel waar die prestatiedrang vandaan komt! Te vroeg en op een verkeerde manier op het podium. Het ‘pleasen’ en schietschijf zijn van kritiek. Heel verwarrend.


Wat heb ik er trouwens aan om me te verschuilen achter een excuus?  Het gaat er mij om uit te vinden hoe op dit moment een kwalitatief geduld kan ontstaan.


Ik weet het wel, “volledig aanwezig zijn in wat je doet” (awareness). Mooie woorden, maar realiseer dat maar;  ieder moment weer! Steeds betrap ik me er op dat ik meestal niet lang genoeg bij de noten verwijl tot ik er één mee word.


Als je het goed beschouwt is ongeduld, haast hebben onzinnig. Je bent op dat moment niet waar je bent, maar ergens anders met je aandacht. Meestal nergens. We beseffen dat nauwelijks, omdat het een normaal levenspatroon is geworden.


Een rivier is ooit als druppel begonnen,  hoe groots en breed hij later ook is, hij komt uit dezelfde bron. Wij zijn ook heel klein als embryo begonnen. En daar zat de kiem van onze gang van zaken al in. Volgens mij moeten we dat wonder altijd in ons achterhoofd houden.


Dat beseffen kan een richtlijn worden in ons leven.  Als een zaadje dat ontkiemt en zich tot een bloeiende bloem ontwikkelt. En dat speelt zich binnen in ons af! Dichterbij kan niet.  Heb er maar eens contact mee!


Als dit aan de piano tot me doordringt dan zit ik in de kern van mijn zijn. Er is dan geen scheiding meer tussen studie en resultaat. Ik ben dan 100%  aanwezig, geabsorbeerd door waar ik mee bezig ben. Een natuurlijke en gelukzalige staat!


En toch val ik er steeds weer uit…kwalijk.

Maar zo zitten wij mensen in elkaar. Het is zelfs tot cultuur verheven: naar buiten toe presteren en nog eens presteren, het wordt er steeds jonger ingehamerd. Er is moed voor nodig daar niet aan mee te doen.


Op mijn leeftijd hoeft dat niet meer. Geen excuses, vluchten kan niet meer. Wanneer ik die eenheid, die aanwezigheid steeds beter leer aanspreken en weet te realiseren, dan kan ik mijn ouder worden met recht als een zegen gaan ervaren.


Ik ben benieuwd in hoeverre ik dat ongeduld kan gaan inruilen voor een zelfde dosis geduld.


Carpe diem!




ELSE KIJGSMAN.NL