Wat bezielt mij.

 

 

Psychologie duidt het verhaal van afkomst, vroege jeugd en verdere gegevens. Filosofie en religie buigen zich over het onwaarschijnlijke mysterie dat leven heet en met de dood in een nog groter mysterie eindigt.

 

 

Dit is ‘mijn’ verhaal, ik kan alleen met eigen ogen en eigen verbeelding  naar de wereld kijken. Het is geen mens gegeven alles te overzien. We kunnen ook niet schuilen. Ieder die beweert dat hij Verlicht is, zeker van de God van het Oude Testament, van het Nieuwe Testament, Allah, Krishna, Buddha, etc., kan dat geloven, maar niet bewijzen.  Wat niet betekent dat hij daarin niet het grootste geluk van de wereld kan vinden, dit met velen zal kunnen delen en waardig in sterven.

 

Welke gebeurtenissen bepaalden mijn leven? Als ik alles zou vermelden van wat nu naar boven komt…geen beginnen aan!

En dat zou nooit de waarheid ook maar kunnen benaderen. Het levenslot van mijn voorouders, laat staan van mijn ouders hult zich in ongeziene verten en daarvan ben ik ook het resultaat.

 

Ik vertel hier iets van het verhaal zoals het nu anno 2016 mijn herinnering kleurt.

 

Ik was het derde kind binnen twee en een half jaar, van een 30 en 24 jarige Amsterdamse vader en moeder. Ik was vast niet de bedoeling, 1931, crisis en nauwelijks brood op tafel. Akkoord, ik kwam, was gezond en een stralend kind, met Gerda en Kees pal boven mij. Wel de jongste! Toen ik drie was verhuisden we naar Bussum en in 1940 het jaar van de oorlog,  gingen we met z’n drieën naar de muziekschool. Solfège les van juffrouw de Marée, ik vond het meteen geweldig en blonk uit.

 

Daarop volgde pianoles van Gerard Hengeveld, begaafd pianist, dat was geweldig! Niks geen “boer daar ligt een kip in het water”, maar razendsnel ontwikkelde zich mijn spel in zijn muzikale vaarwater. Gedegen? Nee, maar vanuit een onbezorgd musiceren leerde ik vlot met het toetsenbord en de noten omgaan.

 

In 1946 moest ik hem verlaten, hij ging naar het Koninklijk Conservatorium in Den Haag en ik mocht niet mee van mijn ouders. Ik belandde op mijn 15de jaar bij Jan Odé op het Amsterdamsch Conservatorium, dat ik 4 jaar later met een solo diploma en een beurs verliet voor een studie in Parijs.

 

Jan Odé was al een moeilijke overgang, een totaal ander type leraar! Maar de Parijse manier van met muziek omgaan was zo tegen mijn natuur, dat ik na ruim 2 jaar er serieus over dacht met pianospelen te stoppen. Dat heb ik dus niet gedaan en nu op mijn 85ste, geef ik nog 15 concerten per jaar in een eigen concertsalon.

 

Vanaf mijn 15de jaar zit ik op het podium en speelde als soliste met orkest. Had vanaf 1983, 20 jaar een eigen serie in Diligentia te Den Haag en sinds 2003 in de Concertsalon aan de Laan van Poot. Daarnaast werd ik op mijn 26ste benoemd tot hoofdvaklerares aan het Amsterdams Conservatorium en in 1976 dito in Den Haag. Na 35 jaar ging ik met pensioen.

 

Naast die piano in mijn wieg, wist ik op mijn 12de al dat trouwen en kinderen krijgen mijn bestemming was. Ik trouwde met Chiel Kleijn in 1956 en werd na 48 jaar huwelijk weduwe. Leef sindsdien alleen.

 

Dit zijn enkele uiterlijke feiten, maar wat speelde zich van binnen af?  Dat is het verhaal dat ieder mens alleen van zichzelf kent.

We zijn in hoge mate speelbal van het lot. Zoals ik het nu zie, vervulde ik zowel de droom van mijn moeder, als van mijn vader.

 

 

Beiden waren ook een speelbal van hun tijd. Mijn intelligente moeder moest als huisvrouw haar handje ophouden. Nu zou ze een modehuis bestierd hebben! Mijn vader moest op zijn 12de de arbeidsmarkt op en kocht van zijn eerste verdiende 5 gulden een viool. Hij ontwikkelde zich tot een geslaagd zakenman.

Richtte een orkest op, waarmee ik als 15jarige optrad en speelde daarin zelf altviool. Waar zijn hang naar de klassieke muziek vandaan kwam, blijft een raadsel.

 

Na 5/6 jaren onbezorgd studeren, kwam ik op het podium, ik bleek een raspaardje. Het voelde als een roeping. Ik rustte niet voordat iedere toon uit de piano kwam, zoals ik het innerlijk hoorde. Die gedrevenheid met bijbehorende angsten veroorzaakte al jong een gestoorde nachtrust.  

Het werd geen normale jeugd tussen leeftijdgenoten.

 

Mijn diepste wens werd vervuld. Op mijn 25ste trouwde ik.

Chiel en ik kregen 3 kinderen. Het was net als bij onze ouders nog een ouderwets huwelijk, man voor het werk, vrouw voor huis en kinderen. Als ik zie hoe dat veranderd is! Wij leefden in een overgangstijd, crèches bestonden niet. En ik was geen gewone werkende moeder! Dezelfde verantwoordelijkheid als voor de muziek, voelde ik voor de kinderen. Rust was ver te zoeken. Wat moest ik van natuur uit ongelooflijk vitaal zijn om toch overeind te blijven. Ik verbeeld mij dat een sterke authentieke gerichtheid daarbij helpt.

 

Er moet heel wat tijd voorbij gaan voor je je levenslot leert accepteren en omarmen. Oud zijn schenkt perspectief!

Het is een zegen de droesem van dat hectische leven naar de bodem te voelen zinken, in stiller en helderder water te belanden en met mededogen, dankbaar terug te kijken. Daarbij mag ik nog steeds van mijn liefde voor de piano getuigen en dit nog steeds met mensen delen! Dat wat mij bezielt wordt steeds duidelijker.

 

 

In de wetenschap is men druk bezig het menselijk lichaam “live” in 3D uit de computer te halen, toekomstige artsen hoeven weldra niet meer naar de snijkamer. Men kopieert niet alleen, maar kiest de gewenste samenstelling, tot/met design baby’s.

 

Waar blijft ondertussen het mysterie van leven en dood?  We dragen N.B. dit mysterie een leven lang met ons mee in ons organisme!

 

Dit wonderbaarlijke organisme behelst het geheim dat mijn leven dicteert. Waarnemen wat er in mij gebeurt… geduld oefenen, wachten, speuren, luisteren naar het wonder van het  bestaan.

Als dat goed zit reageer ik adequaat op de buitenwereld en de buitenwereld op mij! Deze meerwaarde probeer ik de scepter te laten zwaaien, mijn ego kan dan misschien een toontje lager  zingen….

 

Dit verhaal zal de computer nooit vertellen.

 

Tijd, geduld, introspectie, zelfdiscipline, eigenschappen die in het huidige hectische digitale leven schaars zijn en perfect bij outsiders en ouderdom passen. Vaak blijven het woorden!

Maar als ik er voor ga en het lukt…. dan komt veel in dit speuren tot bloei, zowel aan de piano als in het dagelijks leven.







ELSE KIJGSMAN.NL