Vrede



Wie vrede met zichzelf leert hebben, straalt dat ook naar anderen uit.

Met deze quote eindigt een boeiende Frans-Amerikaanse film, over het proces van een Franse psychotherapeut met een Indiaanse patiënt.


Het klopt wel. De belangrijkste zoektocht in mijn leven is die naar innerlijke harmonie. De enige die mij daartoe blijvend inspireerde was Elsa Gindler. Geen kunst, muziek, religie of filosofie lukte dat .


Een gymnastieklerares!  Dochter van een Duitse ambachtsman… een smid.

Een niet te versmaden afkomst in haar geval! Haar praktische geest onderzocht het ambacht van het “mens zijn”. Zij noemde het ultieme instrument ter verkrijging van deze ambachtelijkheid: “concentratie”.  Het vorm geven aan “mens zijn”. 


“Concentratie” vanuit  eenheid van geest, ziel en lichaam versterkt door eigen persoonlijke verantwoordelijkheid. Beter lukt het me niet “deze” concentratie onder woorden te brengen. Ik vraag me daarbij af, hoe andere mensen dit zullen lezen.

Is het überhaupt mogelijk zo’n persoonlijk verkregen basisgevoel onder woorden te brengen? 


De conditie van deze concentratie vraagt veel, langdurig ongestoord stil staan bij een gegeven. Je kunnen terugtrekken, alleen kunnen  zijn. Tijd heelt niet voor niets alle wonden. Dan pas kan ik in een “Versenkung” geraken en de kracht van  bovengenoemde concentratie ervaren.


In mijn optie genas Elsa Gindler zich vanuit deze basis haar eigen dodelijke TBC.

Zij was amper 20 jaar oud. De mogelijkheden die daarbij vrij kwamen, vormden daarna de basis  van haar levenslange “Arbeit am Menschen”.


Zij leveren mij het materiaal  voor het verwerven van een basis tot vrede met mijzelf.

Want hoe gigantisch sterk gaat ons ego daar altijd weer tegenin, met zijn hevige en verwarrende overlevingsdrang.


Groot geluk; alle geestelijke en gevoelsmatige samenhangen uiten zich lichamelijk!


Die kun je dus “lezen”, mits je die taal van dat lichaam  leert ervaren. Maar het ultieme gereedschap daartoe, bovengenoemde concentratie, o wonder, wordt alleen maar sterker en kwalitatiever naar de mate waarin je het gebruikt.

Langzaam, maar gestaag, zoals een druppel die de steen uitholt.


Steeds rijkere mogelijkheden openen zich en dat doet mij in mijn 85ste levensjaar een richting gaan, met een minimum aan kwaaltjes en een zo wakker mogelijk geest.


Vanaf mijn 15de op het podium als pianiste, zocht ik met vallen en opstaan deze weg. En daarna niet minder in het huwelijk en gezin met 3 kinderen. Pas 20 jaar geleden leerde ik het werk van Elsa Gindler kennen…. nog steeds liggen de valkuilen voor het oprapen.







ELSE KIJGSMAN.NL