Vooroordeel


Het is ronduit griezelig hoe wij westerse mensen soms vast zitten in  onze individuele wanen en vooroordelen.


Die spelen in een groepscultuur  geen rol, zoals ik vanavond zag in een uitzending van Sunny Bergman vanuit een Ghanees dorp.

Net als dat ze het woord “depressie” niet kennen, leven er  geen  individuen die buiten de boot vallen..


Totaal, tot op het bot, anders geconditioneerde mensen.

De blijheid en onderlinge verbondenheid was hartverwarmend! Zoals ik in mijn vel zit zou ik er totaal misplaatst zijn en me ook misplaatst voelen.


Toch onderga ik individueel “essenties” die alles voor me betekenen.  “Hier sta ik, ik kan niet anders” is me niet vreemd.

Zo kan een barrière ontstaan met de ongecompliceerde warmte van een gemeenschap, waar een mens ook behoefte aan heeft. Hoe ga je met zo’n tegenstrijdigheid om?


In Schubert hoor ik dit verdriet, je wel en tegelijk niet op je plaats voelen. Het is niet alleen het romantische “Dort wo du nicht bist ist das Glück…” Het geluk is er wel degelijk in “hier sta ik”, want dat komt bij Schubert uit zo’n oerlaag: hij kon niet anders!

En dan wilde hij ook nog begrip; die menselijke warmte, geliefd, gezien en herkend te worden.


In een individuele cultuur kan je geluk hebben dat je de warmte van verwante zielen vindt en anders zijn er voor een pianist altijd nog de verwante zielen uit het verleden. Zoals Schubert en vele geniale componisten muziek schreven die de eeuwen overleeft.


Die “mogen” wij dan met onze geest, via lijf en instrument tot klinken brengen. Van hart tot hart… tot in het hart van onze toehoorders. Best een opgave, je moet uit goed hout gesneden zijn.







ELSE KIJGSMAN.NL