Tegenpolen

 

Het leven is als een damspel. Witte en zwarte schijven…. en daar tussen gebeurt het. Als op het bord de zwarte schijven verdwijnen en de witte de overhand krijgen, stopt het spel. Met alleen wit is er geen leven meer in de brouwerij.

 

Ons leven is gezegend met tegenpolen, dag en nacht, man en vrouw, liefde en haat, geduld en ongeduld, genot en pijn,  leven en dood... De dood deel van een zegen?

 

 Neem je de tegenpool weg, dan verdwijnt het leven, geen kraak of smaak meer aan. En toch willen we het liefst alleen de positieve kant van de medaille, terwijl we weten dat we alleen in het donker de sterren kunnen zien.

 

Hoe is het mogelijk dat we altijd weer in die valkuil trappen en het leven omzeilen? In de pianostudie is dat ook schering en inslag. Je wordt van het begin af aan technisch onderwezen. Over “leven” in je vingertoppen wordt niet gesproken, terwijl dat leven muziek uit het klavier haalt.

 

Ik ben nu zo ver dat dit leven, deze nuancering van het toucher de primus inter pares van mijn spel en studie is, de rest wijst zich vanzelf en niet andersom!

 

En ook daar, in die vingertoppen speelt zich het geheim van de tegenpolen af; het leven tussen donker en licht.

Tussen to be and not to be!

 








ELSE KIJGSMAN.NL