Succes



Wij leven in een “succes” maatschappij. Alles moet “top” zijn, dan tel je pas  mee. Top-kok, Top-artiest, Top-leerling, Top-baan etc.


Ik las “Identiteit” van de Vlaamse psychoanalyticus Paul Verhaeghe, waarin hij aantoont dat letterlijk alles tegenwoordig: opvoeding, onderwijs, kunst etc. etc. op investering is gericht om later zoveel mogelijk kapitaal te verwerven.


“Leren is een langetermijninvestering”! Leve de vrije markt en het consumeren. Neoliberalisme is het toverwoord.

Hoe “vrij” is men!? Hij gebruikt de term “fopspeenjongeren”!


De omslag van het boek is typerend. Een Amerikaans meisje van twee jaar, geschminkt met aangeplakte nagels, doet mee aan een schoonheidswedstrijd voor kinderen. Paul Verhaeghe toont dit voor ons hilarische portret, omdat hij een natuurlijk verzet in haar houding waarneemt, zo klein als ze is… (zie High Glitz)


Dito voor musici, zonder concours kun je het als pianist wel vergeten en wordt je als professional niet serieus genomen.


Ik heb dus eigenlijk als pianiste geen recht van bestaan, hoewel ik twee keer per maand concerten geef en in mijn gevoel professioneler met mijn pianospel bezig ben dan ooit.


Ik richt me op iets anders. Voor mij geldt dat mijn aandacht pas vrij is voor de kwaliteit van wat ik onderneem, als ik zonder bijgedachten met de zaak zelf bezig ben. Er ontstaat dan een zuiverheid waarvan de geldigheid en puurheid alleen maar toeneemt.  Geldt dat niet voor alles wat in het leven hout snijdt?


Is dat niet waar wij gelukkig van worden, of moet je daarvoor 83 worden? Ik in ieder geval wel!





ELSE KIJGSMAN.NL