Stedelijk Museum



In het Stedelijk museum te Amsterdam maakte ik een performance mee die mij diep raakte.


Met een vriend bezocht ik “ De Oase van Matisse” Het is inderdaad een oase voor de geest. Niet alleen zijn grandioos beeldend vermogen, maar ook zijn  woorden aan de wand raakten mij.


Aan het einde belandden we in een  goed verlichte zaal met Barrett Newman’s beroemde en beruchte schilderij “Who is Afraid of Blue Red and Yellow”


In de hoek van deze zaal was een donkere ingang en tastend langs de muren kwamen we via een smalle pikdonkere gang in een net zo aardedonkere zaal, waar ik angstvallig in contact met de muur bleef. Het duurde voor mijn gevoel een poos voordat mijn ogen gewend raakten aan de duisternis. Toen zag ik tegen de iets oplichtende muren silhouetten van mensen, bezoekers zoals wij, die zich langs de muren voortbewogen.

Het had iets van een processie!


Na die eerste gewenning kregen we toch zin om de ruimte verder te verkennen. Ik zag nog steeds geen hand voor ogen tot we bij de tegenovergestelde muur belandden.


Plotseling ontwaarden we twee figuren op de grond, twee naakte mensen die op een intieme, uiterst stilistische wijze een liefdespaar uitbeeldden.


Het was een schok en een wonderlijke gewaarwording, eerst was er niets en toen ineens dit…


Mensen die zich geen tijd gegund hadden om aan het donker te wennen liepen tegen het paar aan; trapten er zelfs op.


Bepaald geen risicoloze onderneming, maar dat maakte het wel levensecht. Het leven is ook geen risicoloze onderneming.


Het besef dat het tijd kost voordat je iets gaat zien werd hier op ingenieuze wijze duidelijk gemaakt.


En zo gaat het ook met veranderingen in onszelf.


Zonder tijd nemen, afwachten, naar binnen keren, waarnemen in wat voor toestand je verkeert en daar contact mee maken, ontstaat er geen zelfkennis.


De tijd nemen tot dat je innerlijke ogen gewend zijn, wachten tot je van binnen ontspant en iets gaat ontwaren. We dragen die innerlijke weldoener allemaal in ons, maar wanneer geven we hem de kans z’n werk te doen?


Als ik in plaats van er aan de piano boven op te zitten en mezelf te blokkeren door “het zo snel en zo goed mogelijk te kunnen”; maar juist ‘ontvangstbereid’ de tijd neem om innerlijk te luisteren, dan ontspan ik tot in de fijnste vezels. Het pianogebeuren gaat in mijn bloed en cellen zitten en speelt als vanzelf.


Dat kan met ontspanningstechnieken van buiten af nooit bereikt worden, die bezitten geen levenskracht.


Maar om dat geduld te hebben, die tijd te nemen!!

Hoe oud ik ook ben, dat gaat nog steeds niet zo maar.

Toch is dat pas intelligent gedrag.


Dat is wat kunst kan bereiken, een levens-essentie raken en een goed verstaander de hand reiken. Zo zorgen momenteel in het programma waar ik mee bezig ben Bach, Mozart en Chopin voor mij, zij reiken mij de hand.








ELSE KIJGSMAN.NL