Speuren




Speuren!  Ik zie een hond voor me die een spoor volgt…


Voor Else Gindler was “speuren” de kern van haar werk.


Dat stimuleert mij, mijn speurzin aan te spreken, een eeuw na datum.

Maar…ik ben geen hond. Wat kan “speurzin” voor een mens betekenen?


Ik ervaar het gereedschap voor dit speuren als een “geestelijk” zintuig.


Een zintuig dat leidt tot een bewustzijn, dat lichaam, ziel en geest verenigt- open naar de omgeving. Werkend als een antenne die impulsen opvangt en adequaat verwerkt.


Aan de piano, maar ook tijdens verdere bewegingen, eten, wandelen etc. etc. brengt dit speuren een innerlijk contact, dat het woord “gevoel” niet dekt. Net als bij het woord “emotie”, werkt het woord gevoel bij mij niet als een zintuig. Tastgevoel wel. Maar speuren is avontuurlijker, alerter op onontdekte gebieden.


Een hond heeft in aanleg een onvoorstelbaar reukvermogen.


Elsa Gindler raakt met haar onderzoek bij mij eenzelfde snaar. Zij sprak over haar lessen als een laboratorium. Daar deed men onderzoek, ieder voor zich met het zelfde gegeven.  Bijvoorbeeld “de schouder” en dan een heel seizoen, 2 maal in de week 2 uur. Zij vertelt dat ieder auditorium de stilte zou benijden die in de lessen door de gezamenlijke concentratie ontstond.


Dit speuren, deze concentratie, bundeling vanuit één vertrekpunt, sterkte de leerlingen. En dat niet alleen lichamelijk, maar in alle opzichten. In innerlijk gedrag, fijngevoeligheid, uithoudingsvermogen en souplesse.


Een speurhond geeft ook niet op. Die is niet star, maar kenmerkt zich juist door grote wendbaarheid. Elsa Gindler was zelf de meest betrouwbare en soepelste van allen die meededen. Nog steeds een levend voorbeeld!












ELSE KIJGSMAN.NL