Schrijven


In een bepaald opzicht is het schrijven van deze stukjes voor mij niet anders dan het studeren aan de piano. Beiden moeten wel het mysterie van het leven raken, anders wordt ik niet echt uitgedaagd.


Er is ook een verschil tussen de piano en het schrijven. Terwijl ik de notentekst van een compositie in klank probeer weer te geven, word ik door de muzikale gedachten van geniale mensen bewogen. Die dwingen me tot een unieke vorm van overgave van lichaam en geest


Bij het schrijven is het een woord, zin of gedachte, die me treft en niet los laat. Ik luister… en probeer dan woorden te vinden om het op mijn manier nog eens te zeggen.  Het is eigenlijk beter lezen, realiseren wat er geschreven staat.


Woorden zijn zo besmet met betekenissen. Ieder mens heeft met zijn onvermijdelijke vooroordelen weer andere associaties. Misverstanden liggen continu op de loer. Bij interpretaties van muziek ook, maar daar hebben minder mensen last van.


Bruno-Paul de Roeck noemt het mysterie van het leven: “de verborgen samenhang van al het bestaande”, en “…dat mijn plaats midden in het gebeuren is: omdat ik mee het universum ben”. Die laatste zin is heel expressief. Ik besta niet op mij zelf, maar ben “mee” in alles wat het universum beweegt.


Wij bestaan uit dezelfde stof: moleculen, atomen etc. Vandaar uit  ontstaan organismen, van de simpelste tot de meest complexe: de menselijke geest… het woord, taal, talen: tot de Babylonische spraakverwarring aan toe.


In het Evangelie van Johannes staat “In den beginne was het Woord en het Woord is Vlees geworden”,’


De Tao the Ching zegt: het Tao dat uitgesproken kan worden is het eeuwige Tao niet. De naam die genoemd kan worden is de eeuwige naam niet. Het naamloze is de oorsprong van hemel en aarde. Wat genoemd wordt is de moeder van tienduizend dingen.


En dan zijn er die geheimzinnige zinnen van Johannes van het Kruis: om te komen tot wat ik niet voel, niet weet, niet bezit of niet ben, moet ik gaan langs de weg waar ik niet voel, niet weet, niet bezit en het niet ben.


Die mystieke zinnen openen voor mij een immense ruimte en veranderen de intensiteit van “dat wat we wel voelen, weten, bezitten en zijn”. Aan de piano  krijgt de muziek dan  meer adem en een grotere zeggingskracht.


Zonder samenhang glipt veel als los zand door onze vingers. Evenzo als we “die verborgen samenhang van al het bestaande” veronachtzamen?


Ik denk het wel, maar daar staan we meestal niet bij stil.


 

 

 




ELSE KIJGSMAN.NL