Reproduceren


Plato vermelde al dat het schrift het geheugen verpestte, het contact ging niet meer van mond tot mond. De boekdrukkunst droeg er het hare aan bij. En nu weet de hele wereld  alles in een fractie van een seconde en vervangt het beeld het schrift steeds meer. We reageren onmiddellijk en gooien er van alles uit. Ons collectieve geheugen wordt buiten spel gezet.


Een totaal andere mens verschijnt ten tonele, die met het korte lontje, die geen moeite doet iets te verteren, maar onmiddellijk gaat reageren.


Ons voedsel, al is het die van de ruimtevaarders, moeten we wel blijven verteren. Die lijfelijke natuur is nog niet vervangen.

Ons hart moet blijven functioneren, dito stofwisseling, ademhaling en wat dies meer zij. Anders gaan we nog steeds dood. Maar de foto’s op de kist staren ons aan. De stemmen blijven spreken, al zijn ze er niet meer. Wij reproduceren om het leven en zien door de bomen het bos niet meer.


Het paaltje koe van Nietzsche is realiteit geworden. Als een koe herkauwen we het hier en nu, zonder geestelijk voedsel. We reageren uit de zoveelste hand en buitelen over elkaar heen.


Innerlijk leven…nooit van gehoord! Je zou wel gek zijn zoveel moeite te doen. Eindelijk hebben we de perfectie bereikt, alles glad gestreken, de foutjes weg gefotoshopt. Een foto van een bloem is perfecter dan de bloem zelf, want de laatste is kwetsbaar….


Is het gek dat je, als je dit kwetsbare onvolmaakte leven boven de volmaakte reproductie stelt,  je je als een vreemde eend in de bijt gaat voelen? Collectieve ervaringen zijn individuele belevenissen geworden. Vandaar de korte lontjes, ze verliezen hun fundament.


We zijn niet meer verbonden, de gemeenschap staat op de tocht.



 

 

 




ELSE KIJGSMAN.NL