Opgaaf


De grootste opgaaf in mijn leven is concentratie. Aanwezig blijven bij mijn gegevens. Die kern raken heeft mij mijn hele leven bezig gehouden, maar hoe vaak ben ik niet van de weg af geraakt!


De gaven die in mijn wieg lagen, de driften die zich manifesteerden, de ideeën die zich van daaruit vormden, voort komend uit dat éne zaadje en éne eitje, die zich op dat éne moment versmolten.


Hoe is het Godsmogelijk en vooral ook het feit dat ik dit als een absolute kern ervaar. Terwijl er verder in het leven geen peil op te trekken valt en de dwaalwegen niet van de lucht waren, ervaar ik die kern van het begin af aan als richting gevend.


Is dit een innerlijk weten dat verder reikt dan het aardse leven? Een geloof in bovennatuurlijke krachten? Daar heb ik steeds minder behoefte aan. Ik heb vele van die wegen bewandeld, maar heb deze toch altijd in mijn achterhoofd als doekjes voor het bloeden gezien. Nu doe ik het zonder die doekjes en vrees dat het bloeden onvermijdelijk bij deze aarde hoort.


Het aanvaarden van de ouderdom met het onherroepelijke  einde, is misschien wel het essentieelste en rijkste waar men naar toe kan leven. Wat een geschenk, zoals in mijn geval, als je daar zonder financiële zorgen in eigen land en eigen huis gezond mee om mag gaan.


Ik zit nog vol leven, vandaar die mogelijkheid van aanvaarding.

Mijn opgaaf is daar zo dankbaar mogelijk mee om te gaan en het liefst anderen als ze daar wat aan hebben, van mee te laten proeven. Pianospelen en schrijven zijn goed gereedschap.


 

 




ELSE KIJGSMAN.NL