Ontspannen

 

De graad waarin een mens zich kan ontspannen, bepaalt ook de graad waarmee hij zich zal kunnen spannen!  De veerkracht van de spanning wordt door de wederkerige ontspanning bepaald.  

 

Het opvallende van onze overspannen tijd is dat men zijn mond vol heeft van ontspannen, loslaten, mindfulness, meditatie etc. etc.  Men weet eigenlijk niet waar men het over heeft. Het verband tussen spanning en ontspanning is volledig zoek. Door de stress die de overweldigende hoeveelheid sociale contacten oproepen en het druk, druk, druk,  geen tijd hebben, dat in de mode is, verkeert men voortdurend op gespannen voet met zichzelf en de omgeving.

 

We kunnen goed waarnemen hoe gezonde levendige veerkracht zich toont. Kijk maar naar baby’s en hele jonge kinderen, die nog vanuit hun heelheid, met huid en haar reageren Zij zijn een toonbeeld van de juiste verhouding van spanning en ontspanning…net als mijn buur-poes Puma.

 

Maar wij mensen hebben de gave van de taal en gaan “ik” zeggen, zo ver komt Puma nooit! Die kan op mijn terras in een fractie van een seconde,  vanuit een diep ontspannen slaap op mijn schoot, ineens als een pijl omhoog schieten om dat plotselinge verschenen vogeltje daar verderop het liefst meteen te verschalken!

 

Daar is een ongestoord ‘aanwezig zijn’ aan bod. Dieren en kleine kinderen kennen deze concentratie, er zit niets tussen. Een overgave en veerkracht, die wij door onze taal en ons denkvermogen (het wonder dat ons tot mens maakt) letterlijk verliezen.

 

“In den beginne was het Woord….” deze zegen moet ons niet doen vergeten dat we ook in hoge mate een organisme blijven zoals alle andere levende wezens op deze aarde. Wel stelt ons bewustzijn met zijn denkvermogen ons in staat onze natuurlijke aandacht om te buigen naar vooraf geplande doelen, naar ons believen: wat zij niet kunnen.  We leveren daarmee het nodige aan natuurlijkheid in.

 

 

Dat denkvermogen en onze fantastische verbeeldingskracht kunnen zo met ons aan de haal gaan, dat we onszelf verliezen en ons dus niet realiseren dat net als bij andere levende wezens dat natuurlijke organisme de basis blijft van waaruit wij leven. Het is zaak de toestand waarin men zich dan bevindt, nauwlettend in de gaten te houden en er zorg voor te dragen!

 

Door daar geen acht op te slaan en geen gehoor aan te geven, kunnen wij  op losse schroeven komen te staan.  Als we ons dan rot genoeg voelen en ook het ons gegeven besef van de onherroepelijk dood ons parten speelt, kan de zinloosheid ons leven gemakkelijk van een zegen in een vloek  veranderen.  Wij kunnen zelfs de hand aan onszelf slaan.

 

Het kan ook een vlucht zijn, wanneer wij de Oosterse wijsheid binnen halen om die dans te ontspringen en ons op aarde al Verlicht wensen met uitzicht op het Nirwana. Het lijkt veel op een vervanging van ons zo langzamerhand versleten Hiernamaals.

 

Ik ben het met Kierkegaard eens, dat we rijker worden van het mysterie te doorleven, dan het te willen oplossen, al is het de moeilijkste weg. Verstandig is het in ieder geval, de werking van ons organisme in de gaten te houden, beter nog te heroveren. Het zal ons technische westerse hoofd eerder ondersteunen, dan geweld aan doen.

 

Als ons complexe organisme de aandacht krijgt die het verdient en een betrouwbare basis gaat vormen, dan zullen onze woorden ook anders gaan klinken en bij onze naasten in goede aarde vallen.  

 

Van slecht verzorgde aarde kun je geen goede oogst verwachten.







ELSE KIJGSMAN.NL