Leven


"Leven" is volgens de oude filosofen: van binnenuit bewegen. Leven is: continu veranderen. Wat was, is niet meer; wat is, zal nooit meer bestaan. Denk het je eens in!!


Als ik dit tot mij door laat dringen, dan is het moment van nu wel heel vergankelijk. Hoe krijg ik het voor elkaar om dit moment  toch te ervaren? Van binnen uit bewegen? Gaat van binnenuit, aan bewegen vooraf? Hoe stil moet je daar voor kunnen zijn?


Ik kan maar met één ding tegelijk. Als ik op mijn bodytrainer zit, heb ik me aangewend de fiets omwentelingen, dus mijn trappen te tellen. Ik doe er 400 per been, afwisselend  vanuit links en rechts. Tijdens dat tellen niet afdwalen, dat lukt me niet. Maar dan wil ik ook nog bij mijn adem zijn… In hoeverre is dit tellen van buiten af?


Zoals ik hier nu zit, luister ik of er een buik adem wil komen. Hoe minder vooropgezet, hoe dieper ontstaat hij. Zodra ik de adem wil, is deze oppervlakkig. Van buitenuit? Ik merk dat de adem ontvangen wil worden, van binnenuit worden bewogen. Hoe geheimzinnig en verborgen is die adem, waar komt die vandaan…


Uit mijn binnenste-binnenste? Ik moet wel heel stil worden… hoe stiller, hoe vrijer ik ga ademen. Wat een wondere binnenwereld.


Met eten heb ik hetzelfde, ik neem niet de tijd om mijn boterham te ontvangen, mijn maag gun ik dat kennelijk niet. Dat ik nog steeds gezond ben, terwijl ik mijn maag ronduit maltraiteer!


En aan de piano? Haal ik er wel uit wat er inzit? Heb ik de juiste instelling? Beweeg ik me van binnen uit, neem ik de tijd de tonen van binnen uit te beluisteren?


Hoe zou Mozart geluisterd hebben? Hoe bewoog hij van binnenuit, dat er zoveel leven in zit!?


 

 

 




ELSE KIJGSMAN.NL