“Ik heb succes, dus ik ben”

 

 

 

 

Op de T.V. was een uitzending van de Amsterdamse Cello Biënnale met een “Masterclass “ van de Russische meester cellist Mischa Maisky. Een deelneemster speelde met veel allure een virtuose cello sonate van Prokofjev. Na een groot applaus van het aanwezige publiek, zweeg Maisky...

 

Hij keek in haar curriculum vita en noemde met veel waardering al de geciteerde beroemde leraren waarbij zij Masterclasses had gevolgd. Toen was het weer stil.  ‘Speel je ook Bach?’ vroeg hij.

‘Ja, maar dat kan ik niet op dit moment’ antwoorde zij.

 

Toen vertelde hij dat hij door zijn druk bezette leven niet de rust had om een leerling één op één te begeleiden en er op  Masterclasses ook niet op uit was cellisten foefjes te leren.

 

Mischa Maisky legde de vinger op de wonde. Als beroemd musicus weet hij maar al te goed waar hij het over heeft met zijn succes carrière. Het aardse goed viert hoogtij! Voor de betreffende leerling was het pijnlijk en toch kan zo’n shock soms meer teweeg brengen dan technische aanwijzingen.

 

Als ik naar de blauwe clavecimbelspeelster van JohannesVermeer kijk, dan ervaar ik dat de stilte van een innerlijke ruimte in onze cultuur vaak zoek is. Dat registreerde Mischa Maisky op het moment dat hij na de virtuoze Prokofjev  vroeg, “speel je ook Bach?”  Is verstilling een geestelijk goed?

 

 




ELSE KIJGSMAN.NL