Heinrich Jacoby



Het boek “Jenseits von Begabt und Unbegabt” van de musicus Heinrich Jacoby (1889-1964) heeft op mijn leven een beslissende invloed gehad, mede doordat ik via hem ook het werk van Elsa Gindler leerde kennen. Zij gaven vanaf 1924 gezamenlijke cursussen in Berlijn. Het boek bevat verslagen van de vele cursussen die hij door de oorlog uitgeweken, in Zwitserland gaf.


Het is een overtuigend bewijs dat er naast specifieke begaafdheden, “begaafd gedrag” bestaat!  En dat dit voor iedereen weggelegd is! Ons eigen organisme is ons gereedschap.

Helaas merken we daar pas wat van als het ons hindert en we er eerder andere deskundigen bij roepen dan dat we onze eigen deskundigheid aanroepen.


Cruciaal is, contact met je eigen organisme te krijgen en daar van uit te handelen. Het lijkt het meest logische wat er is, want we zijn ons organisme. Toch blijkt het, het vreemdste te zijn wat je iemand kan vragen: bewust contact met zijn eigen organisme.


Het is toch vanzelfsprekend dat je lichaam reageert! Zou je dat moeten leren!? We beginnen als baby inderdaad met de vanzelfsprekendheid van de andere dieren, maar ons mens zijn gaat wel een andere weg. Ons “bewustzijn” kan ons natuurlijk functioneren zo in de weg zitten, dat we n.b. onze bewuste aandacht ook weer moeten aanwenden om het contact met het aan ons vervreemde eigen organisme te herstellen.


Heinriich Jacoby geeft hiertoe zo’n aansprekende en voor iedereen uit te voeren oefening, dat ik die als leerstof van harte aanbeveel!

We moeten allemaal naar de wc, meestal de rustigste plek in huis en daar bevindt zich nu juist ons ideale oefenterrein! Iedereen kent de aandrang met zijn ontlasting. Daar hebben we een natuurlijk contact met ons organisme. Een voorbeeld voor alle contact met ons verdere organisme, ook met mijn pianovingers!


Maar hoe gedragen wij ons op de wc? Luisteren we naar wat onze blaas ons te vertellen heeft? Beseffen we wel dat onze blaas ons zou kunnen vertellen hoe hij het liefst geleegd wil worden of gaan we daar als een mechanisme mee om, dat ons heeft te dienen! Een organisme dat door ons tot mechanisme wordt gedegradeerd!?


Ooit gedacht dat we onze aandacht zo kunnen scholen!?

Liefdevol en liefdeloos! Nu is het aan jouw creatieve, scheppende aandacht om hier een dagelijkse oefening voor je leven van te maken. Geen rust en geen tijd hebben gaat hier niet op, die neem je, want niemand stoort je! Wel inzet en steeds weer ontdekken, experimenteren! Want heus alleen al doende leert men.


Het is onze eigen verantwoording het contact met ons organisme te herstellen, maar als je niet volhoudt kun je het vergeten, veranderingen in gewoonten betalen zich op de lange duur pas uit.


Je scheppende aandacht brengt je van hieruit naar het ervaren van de toestand van een arm, been, buik of wat dies meer zij.

Aan pijn gaat altijd een te veel aan spanning vooraf, ook je blaas vertelt je dat!  Het gaat er om of je wakker genoeg bent om het te ervaren. Je voedt jezelf op, of je laat het er bij zitten. Begin maar op de wc, daar zit je goed!








ELSE KIJGSMAN.NL