Heilig



Zoals woorden hun betekenis in een bepaalde context krijgen, is dat ook met het woord “heilig” het geval.


Gevaarlijk woord… vooral als godsdienst en geloof in het geding komen  slaan mensen elkaar de hersens in of erger.


“Heilig” is onaanraakbaar. Verheven boven het gewone leven.

In mijn autobiografische schets spreek ik over mijn piano als “heilig”.


Ik begin daar nu vragen bij te stellen? Vanuit welke context gebruikte ik dat woord? Door God gegeven?


Ik ben me gaan afvragen of de Vader die in de hemel zat niet mijn aardse vader was. Ik maakte een door hem diep gekoesterde droom waar.


Zelf moest hij op zijn 12de van school en kocht van zijn eerste verdiende geld een viool van 5 gulden. Ontwikkelingskansen waren er voor hem niet, maar veel later speelde zijn dochter wel op haar 15de als soliste met orkest.


Was dat onaanraakbare “heilige” bij mij niet ingegeven door angst?

Onwetend en onbewust: kon ik mijn vaders droom wel waarmaken?


Het beroerde is dat genen en omstandigheden zo verwikkeld zijn, dat er een heel leven nodig is om door de bomen het bos te zien. En dan nog!

Er spelen zoveel factoren een rol… verklaringen vertellen nooit het hele verhaal. Maar wel een deel van het verhaal.


Heeft die onaanraakbare “heiligheid” niet eerder met angst dan met liefde te maken?  Is liefdevolle toewijding niet genoeg en een juister instrument?


En last but not least, is het niet logisch dat verhalen dienen om dat raadselachtige leven een beetje te duiden en als zinvol te ervaren?







ELSE KIJGSMAN.NL