Haast (hebzucht?)

 

Het is een eigenschap die van alle tijden is. Elsa Gindler merkte op dat we het liefst de koeien van de volgende dag al willen melken.

 

Daar moet ik aan denken als de haast mij mijn rust weer eens ontneemt. Wat bezielt ons toch, zelfs ik die meester van mijn eigen tijd ben?

 

Ik ben ook als pianist  bepaald niet alleen. “We rennen altijd achter de noten aan”, die woorden herinner ik me van de hoogst geconcentreerde pianist, Theo Bruins. Ik dacht toen: hij dus ook.

En de wereldberoemde Alicia de Larrocha, die in de zestiger jaren vaak bij mij logeerde. ”Haast, snel resultaat willen hebben, is de kwalijkste eigenschap van een musicus” en dat was duidelijk autobiografisch!

 

Terwijl ik deze woorden schrijf word ik al rustiger. Om te komen bij wat je niet voelt, moet je gaan langs de weg waar je niet voelt. Vooral stil staan bij “waar” je niet voelt. In die blanco zoekende concentratie, o wonder, openbaart zich dan waar je op uit was.

 

Iedere keer moet ik mezelf wat dit betreft weer tot de orde roepen. We zijn ongelofelijk knap met onszelf om de tuin te leiden. Hoeveel maniertjes/technieken worden er niet gevolgd, terwijl onze eigen verborgen schatten op de bodem blijven liggen.

 

Op mijn 85ste ken ik de weg langs welke ik er bij kan komen en toch moet ik me er iedere keer weer toe zetten, die te gaan.

 

Hoe doen andere mensen dat toch? Laat staan, die continu met hun telefoontje in de weer zijn…?  Mij kost het al mijn aandacht.





ELSE KIJGSMAN.NL