Fouten


Tijdens de studie van de Beethoven sonate op.7 merk ik wat een cruciaal verschil het is of je je zelf bestraft bij het maken van een fout of dat je louter plezier hebt op dat moment om een fout in de weergave van de compositie te verbeteren.


Je zelf op je kop geven zit, bij mij althans, diep geworteld.

Foutloos kunnen we helemaal niet zijn! Waarom streven we dat na? Daar kan ik van alles voor bedenken. Moeten we de beste zijn in vergelijking met anderen en tegenover ons zelf? Is het gezond het uiterste uit jezelf te willen halen, op welke manier dan ook? Eén ding is zeker je bent in eerste instantie met jezelf bezig .



Als je daarentegen bezig zou zijn waar je mee bezig bent, met de partituur, de stemvoering op dat moment, dan ben je zo verdiept in wat je doet, dat je jezelf met die buitenwereld vergeet!


Toch is het ingewikkelder dan dat, want de volgens jou eisende buitenwereld is verwarrend hardnekkig naar binnen gekropen en steekt op de meest onverwachte momenten z’n kop weer op.

Als professional leef je in een prestatie cultuur, het is als een tweede natuur.


Ik ervaar het als een verrijkende opdracht me dit steeds weer te realiseren. Je bent zoveel meer ‘to the point’ bezig en daar zoveel gelukkiger mee.


P.S.

Het grappige is dat ik dit stukje begin september schreef. Nu is het half oktober ruim een maand verder en heb flinke stappen in de goede richting gezet! Dus gelukkiger. Met leeftijd heeft dit leren niet te maken…of juist in positieve zin?










ELSE KIJGSMAN.NL