Een autobiografische schets



Het leuke voor mij als 80 plusser is, dat het terugkijken nu zo ver reikt dat de belangrijkste levenslijn zich uitkristalliseert.


De natuur in mij heeft nooit getwijfeld dat zij zich wilde voortplanten. Ik stel dat zo objectief, omdat deze drift voorbij het persoonlijke gaat.


“In de mens opent de natuur haar ogen en ziet zij dat zij bestaat” een prachtige filosofische uitspraak!   Bij dat ‘zien’ begint de menselijke verbeelding  + verantwoordelijkheid. Daarin verschillen wij drastisch van onze medeschepsels. 


Trouwen, een gezin en een huishouden vormden in mijn cultuur het kader waarin men kinderen kreeg. Ik heb aan die vorm nooit getwijfeld, hoewel het met de toenmalige positie van de vrouw in een gezin ingewikkeld was.


Er lag een piano in mijn wieg, niet zomaar een instrument, maar een levensbestemming. Heilig; religieus in de zin van verbonden zijn met de bron van het “leven”, voor mij te onderscheiden met die van de “wereld”.


Het klinkt ongeloofwaardig dat je zoiets zo vroeg zou ervaren. In ieder geval terugkijkend voelt het zo en doet het mij steeds beter de obstakels doorzien die ik in de loop van mijn leven onvermijdelijk tegen kwam.


Ik had verschillende pianoleraren, studeerde aan het conservatorium, gaf er later zelf les. Omgeven door vele musici bleef ik me een eenling voelen.


Op het eindexamen een onderscheiding voor “solistische eigenschappen”  Past wel bij de aard van een vleugel, een machtig instrument dat in zijn eentje de illusie van zingen, blazen, strijken en slagwerk kan oproepen, kortom een heel orkest. Het instrument bij uitstek waarop muzikale genieën alles uitproberen en zich ontwikkelen.


Misschien is dat gevoelde onbegrip wel een kwestie van niveau van intensiteit, diepte niveau. Hoeveel componisten werden begrepen?  Als je leest hoe rampzalig Debussy zich voelde als zijn muziek gespeeld werd.


Ik herinner me hoe mijn componisten-piano leerlingen op  het conservatorium deze fundamenteel creatieve instelling van mij opmerkten, terwijl ik geen enkele neiging  tot componeren vertoonde.


100% vrouw? Voor mij is het oer-gebeuren van het kinderen baren,

de wijze waarop deze zich ontwikkelden het meest essentiële wat ik in mijn leven ken, daar kan geen piano tegenop.


Kinderen gaan hun eigen weg. De piano blijft en daar openen zich altijd nieuwe mogelijkheden.


“Als de ziele luistert…”en niet alleen in de geest, maar in het totale zijn, inclusief lijf en leden.  Net als in het baren ben ik het instrument dat de composities voortbrengt.


Als goed gestemd instrument wandel ik op het toetsenbord van de vleugel. In de duinen maak ik ook stap voor stap contact met de grond, hier via de toetsen met de klankbodem. Het voelt net zo lijfelijk, al zijn het mijn vingers.


De kans is groot dat de muzikale klankvoorstelling  zo realiteit wordt.




ELSE KIJGSMAN.NL