EGO

Hier onder de EGO Wikipedia pagina!


Voordat ik erover wilde gaan schrijven bekeek ik eerst die pagina om een  idee te krijgen wat men onder dit begrip allemaal verstaat. Heel interessant, maar ik laat even alle ideeën varen en schrijf hier een persoonlijk verslag.

Ik ervaar dat ik last krijg van mijn ego als het los raakt van mijn verdere zijn en mijn hoofd in een onbeheerst kwebbelhoofd doet veranderen. Emoties nemen de overhand en mijn onrustige ongeruste IK voert de boventoon.  Mijn gedachten tollen in het rond en mijn verdere gestel ligt braak. Een herkenbaar patroon, als ik uit balans ben en de nacht weinig goeds voorspelt.

Hoe genees ik mijzelf hiervan?

Ten eerste door mijn aandacht te richten op die gedachtestroom. Daar is deze niet van gediend! Onmiddellijk is het stil! Doe de test! Niet één keer, maar steeds weer als het zich aandient.

Wonderlijk dat gerichte aandacht zo’n kracht kan uitoefenen! Ik hou dat dan ook niet lang vol! De gedachten zijn er ongemerkt zo weer. Geen krimp? Ik kan me toch ieder moment weer opnieuw concentreren! Maar dat vraagt steeds weer moed en… nederigheid. Kortom: uithoudingvermogen. Monniken werk, maar zo zit het leven nu eenmaal in elkaar. 

Als ik daarna autogene training toepas: met volledige aandacht plek voor plek  mijn lichaam van binnen uit aftast, dan lukt het mij door dat organische contact, mij eveneens van mijn hinderlijke gedachtestroom te bevrijden.

Het lastige is, dat we eigenlijk als voorbereiding al rust moeten hebben om tot een goede concentratie te komen! De concentratie verdiept dan weer die rust. Het werkt als een sneeuwbal. Als je die moed bijna tegen beter weten steeds weer opbrengt, bouw je ongemerkt rust en vertrouwen op.

Aan de piano gebeurt hetzelfde. Uiteindelijk telt alleen volledige concentratie.  Mijn ego, wat het ook moge zijn, is dan in prima conditie, gezond en in balans.




Identificatie        

In het normale spraakgebruik bedoelt men met het woord "ik" het "subject". Het woord "ego" gebruikt men algemeen voor de identificatie van het zelf met een onjuist denkbeeld. Als "zelfbeeld" is het dus onecht[1][2] in die zin, dat het denkbeeld over zichzelf niet overeenkomt met de werkelijkheid. Men spreekt bijvoorbeeld over iemand met een groot "ego", als die mens bijvoorbeeld van zichzelf vindt dat hij erg belangrijk is, terwijl dat voor velen in de werkelijkheid niet zo blijkt te zijn. In dat geval wordt het subjectieve "ik" tot object van verschillende beschouwingen. Als iemand sterk op zichzelf is gericht, zich als een afgescheiden identiteit voelt, dan wordt zo iemand egocentrisch genoemd. Bij zelfzucht spreekt men van egoïsme.

Psychologie

Sigmund Freud gebruikte het woord Ich voor het ego dat zich tussen het Es en het über-ich bevindt. Jung stelt dat er een onderscheid is tussen het ego en "het Zelf". Bij hem staat de zelfverwerkelijking of individuatie centraal: het wegnemen van de identificatie met het ego. Wanneer het individuatieproces op gang komt, gaat men zichzelf (het eigen ego) steeds meer realistisch waarnemen. Men ziet dat men zelf ook slechte eigenschappen heeft, dat wordt de ontmoeting met de schaduw genoemd.[3] Dan gaat men de projectie van de eigen slechte eigenschappen op anderen doorzien: men wordt wijzer en krijgt meer zelfkennis.

Filosofie en religie

Het ego wordt in de filosofie en religie vaak aangeduid met het begrip "ziel". In het hindoeïsme kent men het begrip atman dat "zelf" betekent. M.K. Gandhi wordt Mahatma Gandhi genoemd, omdat men vindt dat hij een "groot-zelf" is: een maha-atma. Dan verplaatst het begrip ego zich van een persoonlijk ego naar een reïncarnerend ego. Dit lijkt op het idee van individuatie van Jung. In de Indische cultuur bedoelt men dan juist dat zijn ego (persoonlijkheid) klein is maar zijn zelf (atman) groot. Zie over het ontstaan van het ego in het Boeddhisme: reïncarnatie.

Esoterie

In de esoterie en meer in het bijzonder de theosofie, wordt het woord "ego"[4] gebruikt voor het gereflecteerde bewustzijn dat daardoor tot

"groot-zelf" is: een maha-atma. Dan verplaatst het begrip ego zich van een persoonlijk ego naar een reïncarnerend ego. Dit lijkt op het idee van individuatie van Jung. In de Indische cultuur bedoelt men dan juist dat zijn ego (persoonlijkheid) klein is maar zijn zelf (atman) groot. Zie over het ontstaan van het ego in het Boeddhisme: reïncarnatie.






ELSE KIJGSMAN.NL