Doe maar gewoon…


Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg! Dat zei ik vanochtend tegen mezelf bij de studie van een Beethovensonate.


Ik dacht weer aan die woorden van Elsa Gindler toen ze tijdens “het springen” in haar les, de opmerking  bij een leerling maakte : “wil je eigenlijk wel springen?”


U denkt misschien, wat heeft dat nu met Beethoven te maken?

Alles, want mijn studiehouding bepaalt hoe Beethoven gaat klinken., ook op het concert over 14 dagen.


We zijn meestal zo vergiftigd met het “moeten kunnen” van onze resultaat gerichte maatschappij, dat we niet meer beseffen dat de lust, de eenvoud van het volledig betrokken zijn bij wat je doet, doorslaggevend is en doet ademen.


Als kind waren we allemaal op spelen ingesteld, dat hoefde niet aangeleerd te worden.


Pianospelen wel! Boer daar ligt een kip in het water: do re mi fa sol fa mi re do.

En vervolgens via x methoden een leven lang verder trainen.


Wil je eigenlijk wel springen?  Dat was een opmerking voor een door x methoden opgeleide gymnastiek leerling. (“Springen” behoorde in 1945 tot de opleiding).

Hoe kwam zo’n leerling weer tot de oorspronkelijke lust van haar kindertijd, ondanks haar nu tot in alle details verworven kunst?


Zo voelt het bij mij ook en ik vrees bij de meeste professionals.


Ik had talent en Gerard Hengeveld mijn eerste leraar (ik was 9) was net

zo’n  natuurtalent, bovendien was ik één van zijn eerste leerlingen. Hij hoefde nog niet op te leiden.  Hij liet mij door ‘zijn’ kunnen, ‘mijn’ spelen in het pianospelen.


Maar op mijn 15de op het conservatorium veranderde dat.  Een heel leven van opleiding en verder “moeten” volgde (op alle gebied trouwens)!


Maar o wonder, nu ben ik op een leeftijd waarin ik in alle opzichten mijn eigen baas ben, vrij èn zelf volledig verantwoordelijk voor wat ik doe, met ook nog een eigen podium.


En ik neem de kans! Wat een vreugde dagelijks mijn oorspronkelijkheid te  mogen verkennen en herontdekken hoe en waarom volledige betrokkenheid cruciaal is!


Elsa Gindler inspireert mij door haar woorden, die beperken zich niet tot de piano.

Het ontstaat vanuit een oorspronkelijke houding die je ook bij grote kunstenaars ontmoet;  geniale kinderen!


De rijstebrij berg laat ik achter me, de gouden haantjes vliegen in het rond!










ELSE KIJGSMAN.NL