Diepe Concentratie


Steeds meer begin ik te beseffen dat “bewust aandacht geven en ontvangen”, een zegen is voor ons mens zijn en menselijk functioneren. Als een volwassen mens werkelijk 100% is waar hij is, dan beweegt hij zich vanuit een totaliteit, die we als peuters nog van natuur uit hadden. Baby’s en peuters kunnen misschien gauw afgeleid zijn, maar ook 100% aanwezig.


Deze overgave verliezen wij, maar die kunnen we met training van onze bewuste aandacht een heel eind herstellen. Dat betekent allereerst beseffen wat deze aandacht is: met onze aandacht innerlijk bij onze aandacht kunnen zijn….Het klinkt raadselachtig en alleen met de moed om in het leven steeds weer overnieuw te beginnen en alsmaar uitproberen, vallen en opstaan, kun je deze rijke intensieve weg naar binnen gaan en volhouden.


Dat aandacht er voor de aandacht kan zijn, is een betrekkelijk onontgonnen gebied, want primair denken we, dat ons bewustzijn zich vanuit  ons “hoofd” op “iets” concentreert. Op de dingen/objecten buiten ons gaat dat prima, maar bij een ledemaat is er al iets anders aan de hand. Het is geen buiten ons geplaatst object, maar eerder een subject, net als wij zelf.


Vanzelfsprekend gebeurt er van alles in de hersenen, maar daarbij is altijd ook ons  organisme in het spel. Zo voed ik mijn bewust geplaatste aandacht het indringendste op via mijn eigen lichaam. Het is dan alsof niet alleen mijn aandacht luistert, maar alsof ook  de betreffende lichaamsdelen naar elkaar gaan luisteren. Mijn organisme gaat in de ‘luisterstand’.


Als ik in het zwembad de schoolslag oefen, geef ik mezelf de opdracht tegelijkertijd  mijn vingertoppen en mijn tenen gewaar te zijn. Enorme inspanning… maar oefening baart kunst. Als ik echt geconcentreerd raak: verdwijn ik: mijn ego. Mijn vingertoppen en teeneinden luisteren naar elkaar, ze doorkruisen mij. Ik plaats mijn aandacht in mijn lichaam: die aandacht blijkt wederkerig. Dit zijn woorden; alleen al doende leert men.


Het is een wonderlijke totaal beleving, zo ziet het er bij een klein kind ook uit. Bij het bewuste focussen op een object, beleef ik dat niet.

Dat voelt meer als één richting verkeer.


Joh. Brahms sprak in zijn componeren van “Versenkung” . Dat heeft me altijd gefascineerd.  Het gaat bij hem, volgens mij, om eenzelfde één wording. Het lijkt magie, maar dat is het niet: want het is heel bewust in werking gezet. Niet alleen bij Brahms, maar bij ieder die een dergelijke weg durft te gaan, in het zwembad, aan de piano of anderszijds.







ELSE KIJGSMAN.NL