De vertraagde tijd.



De trilogie “De Logica van het Gevoel”, “De Vertraagde Tijd” en “Rustpunten van de Geest” van de Belgische filosoof Arnold Cornelis (1934-1999) heeft veel in mij wakker gemaakt.


Vooral dat mogelijkheden van zo’n totaal andere orde zijn dan feiten!


Over “De logica van het gevoel” schreef ik al. In “De vertraagde tijd “ laat hij zien hoe we ook in onze snelle hectische wereld de mogelijkheid hebben de tijd stil te zetten en ons te realiseren  waar we mee bezig zijn en welke koers we willen varen.


We rennen liever door en luisteren niet, maar de mogelijkheid om de tijd te vertragen ligt in ieder van ons. Zoals met alles gebeurt ook dit met ‘vallen en opstaan’, klein beginnen, stapje voor stapje. Eigenlijk moet we ons hele leven blijven “leren lopen”. Terug naar af, opnieuw beginnen, het is toch nooit hetzelfde!


Ik heb natuurlijk de ideale leeftijd om me dat te realiseren en dan nog benut ik  niet de mogelijkheden die zich voordoen. Zo zitten wij mensen in elkaar. We begaan meestal de ene stupiditeit na de andere en dat weten we niet eens! Pas met de wijsheid achteraf zien we. Oedipus stak niet voor niets zijn ogen uit!


We beseffen zelfs niet wat nieuwe mogelijkheden en een nieuw perspectief met ons kunnen doen!


Arnold Cornelis noemt zelfsturing en communiceren een logisch paar.

Zeg maar gerust een onafscheidelijk paar! Als ik het roer zelf in handen neem, dan moet ik zowel met mezelf als met de omgeving goed kunnen communiceren, zonder dat is er geen goede koers te varen. En inderdaad lukt dat meestal pas als je het lef hebt op je schreden terug te keren. Voor Oedipus was het te laat.


Ouder worden is de ideale ‘vertraagde tijd’.




ELSE KIJGSMAN.NL