De juiste aandacht



Ik zat vanmorgen met de Chopin Nocturne in c en mijn buur-poes op schoot in het herfstzonnetje. ‘Puma’ spon dat het een lieve lust was en genoot volop van de rust, sliep zogenaamd, maar was onmiddellijk alert als er een vogel voorbij vloog. 


Ik las in de partituur, ‘hoorde’ de Chopin melodie en ervoer de nuances ervan in de verschillende harmonische kleuren.  Het was als een aandachtig “proeven”.


Net als bij een Zen oefening, wanneer ik de tijd neem en dus de aandacht voor een stukje beschuit in mijn mond, eerst het speeksel voel komen, dan het smelten van de beschuit op mijn tong, de zoete smaak die vrij komt… 


Meestal kauwen we alleen ons eten en ervaren nauwelijks iets. Die tijd gunnen we ons niet. We gaan o zo slordig met onze aandacht om en laten ons door het minste of geringste afleiden. Net als poes. Maar er is een groot verschil!


Wij kunnen onze aandacht sturen. Ik zie dat poes niet doen. Maar die is wel op het onverwachtste moment 100% bij zijn vogel!


Wij volgen gedegen opleidingen om zoveel mogelijk te kunnen; we trainen onze hersens en leren ons te “concentreren”.  In hoeverre blijven we daarbij “proeven”?  Wat betekent dit andere soort aanwezig zijn?


Als ik de tijd neem en de muziek van Chopin van binnen hoor klinken en die in zijn nuances aftast, dan komt het idee van een muzikaal zintuig mij niet vreemd voor. Ik denk dat een wiskundige ook zijn zintuig  wel herkent en iedere uitvinder het zijne.  Archimedes met al zijn kennis zag in bad als in een bliksemflits zijn wet en rende in verrukking naakt de straat op!


Zou rationaliteit dat geestelijke zintuig kunnen vervangen? Ben je dan met huid en haar verbonden met wat je doet? Volgens mij niet.


De mens is in staat tot wonderbaarlijke ontdekkingen, maar dan moet hij  die wel op de juiste manier aanzwengelen!


Geheimzinnig?  Allereerst de tijd nemen met de juiste aandacht.

100% net als poes.






ELSE KIJGSMAN.NL