Andermans schoenen


Kun je in andermans schoenen staan?


Als er bij mij een behoefte ontstaat over een bepaald onderwerp te schrijven, typ ik tegenwoordig eerst de Google pagina in en vind dan zoveel over dat onderwerp, dat de moed me in de schoenen zinkt en ik liever tot de  orde van de dag overga.


Waarom zou ik mijn nuanceringen aanbrengen als alles al uitgediept is? Waarom zou ik de sonate op. 110 van Beethoven nog eens spelen als dat al miljoenen keer is gedaan? Wat voegt dat toe of af?


Als ik de behoefte heb om op. 110 van Beethoven te willen weergeven, dan wend ik me niet tot You Tube, ik luister naar geen enkele opname en luister naar mijn eigen reacties op de compositie en het wonder geschiedt dat ik daar sinds mijn 15de jaar nooit op uitgekeken ben.


Vroeger had ik nauwelijks behoefte naar een ander te luisteren, ik verbeelde mezelf niet klaar te komen met wat ik allemaal zelf ontdekte. Maar tegenwoordig ben ik nieuwsgieriger hoe anderen het weergeven en ga naar You Tube en luister hoe vooral de groten der aarde  met die compositie omgaan. Ik sta dan altijd verstomd van wat ik hoor, omdat ik dan ineens in “nog eens” andermans schoenen sta.


Want ik sta al constant in Beethoven’s schoenen! Hij is allang dood en aan de heidenen overgeleverd. Maar ik speel ook Preludes van Roel van Oosten en die woont een paar straten verderop.


Als Roel dan luistert dan kan hij ook stomverbaasd zijn, positief tot negatief , hoe een ander zijn muziek hoort en weergeeft! En toevallig aanwezige andere toehoorders nemen zijn Preludes weer anders waar!


Je kunt wel in de schoenen van anderen gaan staan en als ze passen des te mooier… maar werkelijk?


Bij Google vond ik de uitdrukking ‘emotionele intelligentie’.

Inlevingsvermogen zegt mij meer. Zo ervaar ik het ook aan de piano, maar daar komt zo veel bij kijken aan begrip, vakmanschap etc. etc.


Ik zal zeker proberen in andermans schoenen te gaan staan, maar dat zal nooit echt lukken. Met alle goede bedoelingen: de wereld zou er beter uitzien als we ons wat ootmoediger zouden gedragen en bleven beseffen dat we eerder niet, dan wel de baas over ons voelen en weten zijn.


Daar is best mee te leven, die armoede kan een grote rijkdom zijn, als je de kracht er van leert beseffen.


Vooral niet vergeten goed in je eigen schoenen te staan.


 

 




ELSE KIJGSMAN.NL