Aan de piano.


Het is echt ongelooflijk wat voor ontdekkingen ik aan de piano doe! Het laatste deel van de 3de sonate van Chopin, heeft een krankzinnig moeilijke linker hand. Misschien niet als je bakken van handen heb, maar wel voor die van mij.


Bladzijden achter elkaar in de meest gespreide liggingen ‘krampt’ mijn arme linkerhand. “On apprend en manipulent” (al doende leert men) hoor ik Marguerite Long nog in Parijs zeggen.


Ik probeerde met die stomme linkerhand van alles uit. Zonder succes! Heel serieus,  nauwkeurig, bestuderend, reflecterend…


En vanochtend radeloos begon ik, om mezelf een cadeautje te doen, die linkerhand met twee handen te spelen. Hoe comfortabel en het klonk fantastisch, fluitje van een cent!


Waarom heb ik geen drie handen!


Toen gebeurde het wonder: ik aapte spontaan dat comfort van mijn twee handen na, nu met mijn linker hand alleen, en… het ging plotseling moeiteloos en briljant! Waarom zat ik zo te ploeteren?


Ik las vanochtend in een interview met de Zwitsers-Duitse filosoof Peter Bieri, een zin die me trof; spontaan reageren en reflecteren kunnen we niet tegelijkertijd. We hebben beide manieren van leven nodig, en voor allebei is er een juist moment.

O, zit dat zo!


Dat deed ik! De happening op zich is een plotsklapse gebeurtenis waar je je over verwondert. Het inzicht daarna dat het logisch is en dus met je aandacht te doorgronden valt, is van een andere orde. Maar voor mij even wonderbaarlijk


Er is geen filosoof aan mij verloren gegaan, want aan de piano is het meteen praktijk, het toont zich!






ELSE KIJGSMAN.NL