(2) Vrede



De concentratie van het vorige schrijfsel krijgt pas echt body als het synoniem wordt met “verantwoordelijk zijn”.


Als je een kind ter wereld brengt, ervaar je onmiddellijk de zorg die jou toevertrouwd wordt voor dat nieuwe leventje. Het kwetsbare leven dat door mij op de wereld is gekomen, wordt eerst door mij en anderen verzorgd en met toewijding beschermd.

Net als bij iedereen, werd dat stokje beetje bij beetje doorgegeven, totdat ik zelf uiteindelijk in staat zou zijn alle zorg voor dat blijvend kwetsbare “leven” te dragen.


Die zorgende verantwoordelijkheid voor dat mysterieuze leven wat in en met ons de aarde bewoont, stopt nooit. Echter, het meest nabije is vaak het moeilijkst waar te nemen. Toch is dat vreemd, want het is ons meest eigene waar we dan aan voorbij gaan.


Het contact met dat eigene heeft Elsa Gindler in mij wakker geroepen en is in een lang leven tot wasdom gekomen. De verantwoordelijkheid tegenover dit zich weer altijd vernieuwende leven, zorgt dat ik d.m.v. die concentratie, denkend en voelend als lichaam adequaat kan gaan reageren op iedere prikkel van buitenaf en van binnenuit.


Die prikkels zijn oneindig veelvuldig en complex, als daar niet een fundamentele eenheid tegenover komt te staan: waar blijf je dan!?


Het instrument dat je daartoe hebt te ontwikkelen is die zorgende concentratie, die het evenwicht tussen denken, voelen en je verdere lichamelijke organisme bundelt.

Dat is volwassen worden.


“Wenn wir zufrieden sind mit uns Selbst ,,haben wir ein Bewußtsein”, gedenkwaardige woorden van Elsa, die alleen kloppen als we onder ‘onszelf ‘ niet ons heden ten dage zo bejubelde individuele “ego” bedoelen.


Dus dat “Selbst”, dat verantwoordelijkheid tegenover het leven  draagt. Uiteindelijk weet niemand  waar het vandaan komt. En waar het naar toe gaat.


Niet waarom we leven, maar dàt we leven telt.






ELSE KIJGSMAN.NL